Bölüm 11: Şeytan Ülkesinde Görüşme

Şeytanların ülkesi <Xaos>, <Victorias>ın kuzeyinin uzağında yer alıyordu.

Ülke içerisinde olan Şeytan Kralın kalesindeki bir odada, ‘Evila’ savaşçıları uzun masada oturmuşlardı, birbirlerini süzüyorlardı.

Üç sandalye birbirine bakacak şekilde uzun masanın her tarafına dizilmişti. Beş tanesi doluyken başka bir kişi onlara yukardan bakar bir şekilde oturuyordu ve yanında bir görevli vardı.

Bununla odada toplamda yedi kişi vardı. Ayakta duran tek kişi, Kiria isimli kadın, konuştu.

“Artık şeytan görüşmesini açmak isterim. İlk olarak yoklama almama izin verin, her zamanki gibi düşük dereceliyle başlıyoruz.”

Kiria bakışlarını ondan en uzakta oturan kişiye çevirdi.

“<Derece 6>, Greyald-sama.”

“Doğru.”

20’lerinde olan siyahımsı tenli genç adam cevap verdi.

“<Derece 5>, Shublars-sama.”

“Burda~ Fufu.”

Sosyetik ve şehvetli bir kadın gülümsemeyle cevap verdi.

“<Derece 4>, Ornoth-sama.”

Bir kurdun yüzüne sahip adam kafa salladı.

“<Derece 3>, Teckil-sama bugün bazı sorumluluklardan ötürü yoktur.”

Zayıf bir dil şaklatma sesi duyuldu. Bu ses

“<Derece 2>, Marione-sama.”

amansız suratlı bir adamdan geldi, açıkça boyun eğmez biriydi. Kötü bir havada somurtuyordu. Kiria ona hiç aldırmadan devam etti.

“<Derece 1>, Aquinas-sama.”

“Evet.”

Kırmızı saçlı adam sessizce mırıldandı.

“Şimdi bugünün gündeminde. Lütfederseniz, Majesteleri Eveam.”

Kiria konuyu yanında oturan sarışın kıza çevirdi, Eveam.

“Tamam.”

Kapalı gözlerini açtı ve konuşmak üzereydi ki, <Derece 2> Marione çabucak elini kaldırdı.

“…Sorun ne, Marione?”

“Her şekilde yanlış, Majesteleri. Neden görüşme için bir kişi kaybımız var?”

“Çünkü ona yapılacak bir iş verdim.”

“Bir iş? Bu görüşmeden daha mı önemli?”

“Evet. Ayrıca, görüşme sırasında da buna değinecektim zaten. İlk önce beni sonuna kadar dinle.”

“…Demek öyle.”

Hala tatmin olmuş görünmüyordu, ama şimdilik geri çekildi.

“Tamam, sizinle açık sözlü olacağım: ‘Humas’ Kahramanları çağırmada başarılı oldu.”

“Bu onaylandı mı, Majesteleri?”

Diye sordu Shublars, Eveam kafa salladı.

“Evet, Teckil bunu rapor etti. Hiç şüphe yok.”

“Anlıyorum. Onu <Humas Toprakları>na gönderdiniz.”

Marione anlamasıyla kafa salladı.

“Doğru, şu anda ona <Canavar Toprakları>na araştırma konusunda için ihtiyacım var.”

“Haklısınız, her şekilde ‘Humas’a göre ‘Gabranth’ konusunda daha dikkatli olmalıyız.”

“Kesinlikle. Geçen gün astlarımın saldırıya uğradığıyla ilgili bir rapor aldım. Elbette bir anda misilleme yaptılar.”

Greyald bir gerçeği dile getirdi, ama kesin bir öfkeyle beraber.

“Evet, Kahramanlar gerçek bir tehdit, ama onları şimdilik görmezden gelebiliriz. ‘Gabranth’ ve onların güçlü fiziksel yetenekleri ayrıca ‘kılık değiştirme teknikleri’ son derece uğraştırıcı. Dahası, kavgacılar.”

“Büyü kullanamıyorlar, ama onun yerine garip bir güce sahipler. Bana kalırsa hala gelişiyor, demem o ki şimdi saldırma zamanı.”

Marione bunu söyledi, ama Eveam kafasını salladı.

“Hayır, sana öncesinde de söylediğim gibi, savaşa gitmeyeceğiz.”

Marione aniden masaya vurdu, herkesin ilgisini çekti.

“Çıldırdınız mı? Kardeşlerimiz öldürüldü! Daha da büyük bir tehdit haline gelmeden onları ezmeliyiz!”

“Hayır, böyle olursa önceki kralla aynı yollu takip etmiş oluruz! Bir dünya peşindeyiz, tüm ırkların barış içerisinde yaşayabileceği!”

“Öyleyse sadece bütün engelleri yok etmemiz gerek!”

“Yanlış! Bunu yapmak sadece nefret getirir! Uyuşmazlık daha fazla uyuşmazlığı arar, savaşın alevlerini tahrik eder ve <Edea>mızı tamamen yok eder!”

“Ne yapacağız o zaman! Bize arkamıza yaslanmamızı ve hareketlerini kabul etmemizi mi söylüyorsun?”

“Kesinlikle!”

“Ha…!?”

Bunu doğrulamasını beklemiyordu, bu yüzden buz kesti.

“Önceki kral… Kardeşim babamızı öldürerek gücü ele geçirdi ve sadece biz ‘Evila’ için bir dünya yaratmaya çalıştı. Buna sonuç olarak şu anki haldeyiz. İstediği şey bu muydu? Bir dünya aradın, her ırkın birbirini süzdüğü, dövüştüğü ve birbirini incittiği, bu doğru bir dünya mıydı?”

Herkes sustu ve onu dinledi.

“Kardeşim çok radikaldi ve bunun yüzünden suikaste uğradı. ‘Gabranth’ muhtemelen bundan sorumludur, ama bu şu anda önemli değil. Her durumda, aşırıya kaçan hakimiyet sonunda gerilir. Bu gerişler artar, açıkça uyuşmazlığa dönüşür. Üzücü değil mi? Bu dünyadaki yaşayan her canlı yaşama hakkına sahip. Neden bunun için savaşmak zorundayız…”

Sözlerini ifade ederken gözleri kederlendi. Kiria omuzlarının hafifçe titrediğini fark etti ve yumuşak bir şekilde elini omuzlarına koydu.

“Ben iyiyim, Kiria. Teşekkürler.”

Ardından kafasını kaldırdı ve herkese baktı.

“Tüm ırkların el ele tutuşması en iyi sonuç olur, ama bu olmadan bile, bizim için birbirimizi incitmediğimiz bir yol olmalı!”

“Ne idealist ama.”

Marione onu ıskartaya çıkardı.

“Doğru, öyle. Ama bu şekilde giderse, akan kanın sonu asla gelmeyecek.”

“Biz ‘Evila’yız be. Neden diğer ırklara dikkat etmeliyiz?”

“Yaşamın kendisi muhteşem bir şey!”

“…”

Eveam on yedisindeydi, ama sekiz yaşında gibi görünüyordu. Marione’nin gözlerinde, bir veletten başka bir şey değildi. Ama, bu veledin bakışlarındaki güç bir anlığına nefesini kesti.

“Bu yüzden tam gücümüzde savaşmıyoruz! Savaş açmak sadece absürt!”

“Mh~ Ama Majesteleri, diğer bütün ırklar barış anlaşması için olan mektuplarınızı görmezden geldi.”

Shublars haklıydı. Eveam durmaksızın uzlaşmak için mektuplar gönderiyordu, ama hiç cevap yoktu. Cevap dahi vermiyorlardı.

“Bu çok nedensiz. Önceki kralın saltanatında, ölüm sınırsızdı ve mektuplarını anlamını kullanarak onları arkadan bıçaklıyordu da. Onların nefretiyle sınırlandığımızı söylemek garip kaçmaz. Yani tarafımızdan gelecek barış anlaşmasını bir tür şaka sanmalarına şaşmamak lazım.”

İç çekişlerle birlikte, Greyal kendi kendine konuşurmuşçasına mırıldandı.

“Ne ‘Gabranth’ ne de ‘Humas’ kardeşimin zulmünü affedebilir. Bunu anlıyorum. Fakat, biri nefret zincirini koparmadıkça, keder sadece artacak.”

“Bize o zinciri koparabileceğimizi mi teklif ediyorsun?”

Dedi Marione alaycı bir gülümsemeyle.

“Kesinlikle.”

“İmkansız. İnsanlar kaybedeceğiz. Bunu öyle kolayca kabul edeceklerini bekleyemezsin. Barış gelene kadar sessiz sakin kalmamızı mı söylüyorsun? Ne zaman olacak bu? Belki de harabelerimizde?”

“Hayır! ‘Evila’yı koruyacağım!”

“Güldürme beni. Söylediğin her şey sadece bizi tehlikeye sokuyor!”

Eveam bile Marione’nin coşkulu sözleri üzerine rahatsız bir ifade takındı.

“Ancak… Ben…”

“’Humas’ Kahramanlarını eğitiyor ve bize yakında saldıracaklar. ‘Gabranth’ sadece kendi fırsatını bekliyor. Her şekilde, zamanımız doldu. Yalnızca bir taraf yok olana kadar onları öldürebiliriz. Lütfen ateşkesten çekilin!”

Evet, ‘Evila’nın diğer ırklara saldırmamasının sebebi Eveam’ın Şeytan Kral olarak yetkisini kullanarak ateşkese zorlamasıydı. Şeytan Kralın emirleri kesindi. Antik çağlardan beri, başkent onlara karşı çıkanı cezalandırmak için bekliyordu.

“Çok geç olmadan var olan tüm azmimizle bütün engelleri kaldırmamıza izin verin! Majesteleri!”

Bu sözleri duyması üzerine, Eveam bir anlığına suskunluğa kapıldı. Başını kaldırarak, Marione’ye baktı. Ama yüz ifadesinde kızgınlığından hiçbir iz yoktu, bunu gören Marione kaşlarını çattı.

“Ateşkesi çekmeyeceğim!”

“Majesteleri!”

“Neden biraz sakinleşmiyorsunuz, Marione-dono?”

“Kapa çeneni, seni yaratıktan bozma!”

Marione araya giren Ornoth’a sert sert baktı onu öldürmeye hazırdı.

“Öncelikle, senin burada olman gibi neden bir <Kural> var! Sen sadece—“

“Kes sesini!”

“!?”

Ani bir bağırış. Eveam’ın bağırdığı sözler üzerine atmosfer kalınlaştı. Marione’ye hiddetle bakıyordu.

“Şeytan Kralın emirlerine karşı mı geliyorsun?”

“Grr…. Hmpf!”

Bir homurtuyla odayı terk etti.

“Onu durdurmayacak mısınız, Majesteleri?”

Shublars’ın sorusu üzerine belli belirsiz gülümsedi.

“Ha-Hayır… İnancım ikilime düşmeyecek.”

Ardından Aquinas, şu ana kadar sessiz olan, konuştu.

“Çabuk sinirleniyor, ama bu sadece onun ‘Evila’nın geleceği hakkında kendince endişelenme şekli.”

Elbette Marione’yi kast ediyordu.

“Biliyorum.”

“Karısı ve çocuğu ‘Gabranth’ tarafından öldürüldü.”

Ornoth sessizce gözlerini kapadı. Eveam sadece ona bakarak yumruklarını öfkeyle sıktı. Marione’nin bu kaza yüzünden müthiş bir kin taşıdığını anlıyordu. Yine de, nefreti dışarı vurmanın yanlış olduğuna inanıyordu.

“Bugünlük dağılabilirsiniz.”

Öncesinden olandan tamamen zıt gözüküyordu, oradan Kiria ile birlikte ruhsuz ve kalbi kırılmış bir şekilde ayrıldı. Diğerleri de birer birer ayrıldı, geriye sadece Aquinas ve Ornoth kaldı.

“Bunu kişisel algılama. Daha demin de söylediğim gibi, Marione sadece çabuk sinirleniyor.”

Ornoth istemeyerek Aquinas’ın ani sözleri üzerine gülümsedi.

“Hayır, ben Majeste hakkında daha fazla endişeleniyorum.”

“…?”

“Onun idealleri hakkında ne düşünüyorsun?”

“…Bence safça. Fazla safça.”

“…..”

“Fakat,”

“Mh?”

“Acısız bir dünya gerçekten varsa, onu görmek isterim.”

“…Evet.”

“Ama bunun için çaba gösterenler sadece biz olduğumuz sürece, beyhude olacak.”

“Doğru diyorsun.”

“…Birileri.

“Mh?”

“Eğer buralarda ırklara karşı tarafsız, ara bulucu gibi davranabilen biri varsa…”

“Bu Majeste için uygun olmaz mıydı?”

“Bu prenses için imkansız… hayır, Majestelerinin kendisi için. Ayrıca, o bizim ‘Evila’nın temsilcisi.”

“Doğru. Bizim ihtiyacımız olan ‘Humas’, ‘Gabranth’, ‘Pheom’ ne de ‘Evila’yla alakalı biri. O bir ara bulucu gibi davranabilir.”

“İşte bu idealist.”

“Yine de, Majesteyi desteklemeye devam edeceksin, değil mi?”

“Pek tabii.”

“Öyleyse bende seni destekleyeceğime yemin ederim.”

“…..Ne kadar itaatli.”

Birbirlerine hafifçe gülümserken, yerlerinden kalktılar. Aquinas’a düşündü:

(Bir ara bulucu… Bu gerçekten idealist.)